Ons Standpunt
Ons Standpunt
ONS STANDPUNT
Radencommunisten onderscheidt zich van andere publicaties door zijn onwrikbare steun voor de zelfemancipatie van de arbeiders.
Tegenwoordig wordt het leven van de arbeidersklasse bepaald door krachten waar zij geen controle over heeft. Op het werk wordt haar leven bepaald door de manager, die verantwoording aflegt aan de directie, die op haar beurt verantwoordelijk is voor de winstmarge. Thuis wordt het leven bepaald door de prijs van haar arbeidskracht: een prijs die kapitalisten tot het absolute minimum proberen te beperken in ruil voor een absoluut maximum aan werk.
Het is dit systeem van loonarbeid dat de arbeidersklasse onderwerpt. Het uitbuitende karakter ervan blijkt uit het feit dat arbeiders geen controle hebben over hun levensomstandigheden. Arbeiders overleven alleen door hun arbeidskracht te verkopen voor een loon.
Daarom roept Radencommunisten de arbeidersklasse op om de controle over de productiemiddelen in eigen handen te nemen.
ONZE TEGENSTANDERS
Momenteel beweren verschillende organisaties de belangen van de arbeiders te vertegenwoordigen. Op de werkplek beweren de vakbonden op te komen voor de zaak van de arbeiders. Buiten de werkplek doen arbeiderspartijen dezelfde bewering. Is er enige waarheid in de beweringen van deze zelfbenoemde vertegenwoordigers?
Nee! In plaats van te strijden voor de belangen van de arbeidersklasse, hebben de vakbonden en partijen precies het tegenovergestelde gedaan! Op de werkplek hebben de vakbonden de ontevredenheid van de arbeiders gekanaliseerd in contractuele afspraken met kapitalisten. Buiten de werkplek hebben arbeiderspartijen de ontevredenheid van de arbeiders gekanaliseerd in afspraken met de staat. De bedrieglijkheid van deze organisaties blijkt uit hun parasitaire karakter: ze kunnen alleen bestaan zolang de arbeidersklasse ondergeschikt blijft aan de kapitalistische klasse. Alle successen die ze behalen, behalen ze via een informeel slavernijcontract.
De vakbonden en politieke partijen zijn dus geen arbeidersorganisaties.
Daarom roepen we de rest van de arbeidersklasse op om de directe controle over de productiemiddelen over te nemen. Dit proces houdt in dat de vakbonden en de politieke arbeiderspartijen moeten worden overwonnen en vernietigd.
In het verleden waren de massa-actie en de arbeidersraad de beste tactieken en organisatievormen die arbeiders gebruikten om dit doel na te streven. Deze tactiek en vorm gaven aanleiding tot onze stroming, het radencommunisme.
De massa-actie en de arbeidersraad zijn dus de beste voorbeelden van de tactieken en organisatievormen die de arbeidersklasse nodig heeft om emancipatie te bereiken.
Daarom roepen wij de rest van de arbeidersklasse op om de productiemiddelen in handen te nemen en de vakbonden en politieke partijen te vernietigen door middel van massale acties en arbeidersraden.
ONS DOEL
Het radencommunisme is, zoals het er nu voorstaat, dubbelzinnig en ongeorganiseerd. Deze trieste toestand is des te betreurenswaardiger omdat ze zich voordoet op een moment dat de belangstelling voor het radencommunisme – in overeenstemming met de relevantie ervan voor de klassenstrijd – toeneemt.
Een groot deel van de schuld kan worden gelegd bij de versnippering van de arbeidersklasse zelf. Zonder een brede beweging van de arbeidersklasse die strijdt voor emancipatie, kan het radencommunisme slechts bestaan als een zeer beperkte politieke beweging. Maar zelfs voor een beperkte politieke beweging is de balans zeer slecht. In de afgelopen 40 jaar is geen enkele lokale, nationale of internationale groep erin geslaagd haar standpunten consequent te verspreiden.
De situatie van de arbeidersklasse kan de malaise van het radencommunisme niet volledig verklaren.
In plaats daarvan ligt de schuld grotendeels bij het onvermogen van radencommunisten om een samenhangende kritiek op de kapitalistische maatschappij te formuleren. In het verleden hebben strijders hun inzichten versterkt, zelfs in tijden waarin de arbeidersbeweging volledig dood leek. Vandaag moeten we terugkijken naar deze voorbeelden, want er is geen reden om aan te nemen dat we niet kunnen leren van onze eerdere fouten.
HET VOORBEELD VAN DE KAPD
Het bolwerk van het radencommunisme, de Kommunistische Arbeiterpartei Deutschlands (KAPD), ontstond niet van de ene op de andere dag. De KAPD werd voorafgegaan door de Nederlands-Duitse Linkerzijde, die sinds 1910 de volgende standpunten huldigde:
dat de massa-actie van het proletariaat de bepalende factor zou zijn voor de proletarische revolutie,
dat de massa-actie van het proletariaat nieuwe organisatievormen zou vinden die de burgerlijke orde zouden omverwerpen
en na 1914:
dat de Eerste Wereldoorlog een einde had gemaakt aan de mogelijkheid van nationale oorlogen.
Van 1914 tot 1921 zouden deze standpunten de Nederlands-Duitse Linkerzijde van de sociaaldemocratie scheiden. In 1914 leidden ze tot de afsplitsing van de Internationale Socialisten van Duitsland (ISD) van de SPD. Dit werd gevolgd door de feitelijke splitsing binnen de linkerzijde van Zimmerwald tussen de Nederlands-Duitse en de Russische stroming over het karakter van de revolutie, gevolgd door de splitsing in 1919 binnen de Communistische Partij van Duitsland (KPD) over deelname aan het parlement en de vakbonden. Deze laatste splitsing zou leiden tot de oprichting van de KAPD en uiteindelijk tot de terugtrekking van de KAPD uit de Derde Internationale.
Geen van de splitsingen die tot de oprichting van de KAPD leidden, waren louter tactische meningsverschillen. De splitsingen die leidden tot de volledige afscheiding van de KAPD van de sociaaldemocratie kunnen veeleer alleen worden verklaard door haar diepgaand begrip van de ervaringen van de arbeidersklasse, die op hun beurt weer leidden tot haar tactische meningsverschillen.
De afgelopen vijf jaar zijn velen geïnspireerd geraakt door de erfenis van het radencommunisme. Echter, en in bijna gelijke mate, zijn er eenzijdige interpretaties van de centrale uitgangspunten ontstaan die voorbijgaan aan de feitelijke basis waarop deze oorspronkelijk zijn ontstaan. Als gevolg daarvan zijn de vele recente pogingen om de groeiende belangstelling voor het radencommunisme om te zetten in een organisatie snel verdwenen. In deze context is de les die ons wordt overgedragen vanuit de ervaring van de Nederlands-Duitse Linkse Partij en de KAPD van het grootste belang.
Een sterke communistische beweging kan niet alleen op haar tactische standpunten voortbestaan: ze moet leven en sterven op basis van haar begrip van de klassenstrijd.
Voor Radencommunisten is de enige weg vooruit dat radencommunisten een alomvattende kritiek op de kapitalistische maatschappij formuleren. Dat wil zeggen een kritiek die uitgaat van een grondig begrip van de theoretische uitgangspunten die de KAPD heeft nagelaten en voortbouwt op de lessen uit de klassenstrijd.
Als publicatie is de belangrijkste taak van Radencommunisten het leggen van de praktische basis voor een dergelijke kritiek – een gezamenlijk discussieplatform voor het uitwisselen en verduidelijken van de veelzijdige inzichten van bijdragers.
Vanuit dit uitgangspunt beschouwt ze:
de toewijding aan het proletarisch internationalisme,
de afwijzing van het werken binnen de staat en de vakbonden,
het benadrukken van het primaat van mass-actie en arbeidersraden in de revolutie en
de toewijding aan samenwerking binnen de communistische beweging
als minimale punten van overeenstemming.
Tot de belangrijkste onderwerpen waarvan zij het dringend noodzakelijk acht ze te verduidelijken behoren:
de aard van het imperialisme,
de aard van de crisis binnen het kapitalistische systeem,
de aard van het klassenbewustzijn en de relatie tussen communisten en de klasse
en de evaluatie van de historische stromingen die het raadscommunisme vormen.
De positie van Radencommunisten als publicatie betekent niet dat ze zich tevredenstelt met louter reflectie. Haar standpunt is gebaseerd op het inzicht dat kritiek een ingreep is in de bestaande toestand. Communistisch bewustzijn kan alleen voortkomen uit en leiden tot concreet handelen. Het uiteindelijke doel van Radencommunisten kan alleen de vorming zijn van een politiek toegewijde groep revolutionairen waarvan het werk bestaat uit het uitbreiden van de heldere en bewuste zelforganisatie van de arbeidersklasse.